Odwiedzono nas już
1547825
 razy

Historia

Spółdzielczość bankowa na ziemiach polskich obchodzi już 150 lecie swego istnienia. Od początku swego istnienia wszystkie spółdzielnie oszczędnościowo – pożyczkowe łączył główny cel: walka z lichwą oraz, co było szczególnie istotne w okresie zaborów, działanie na rzecz utrzymania polskiego stanu posiadania i rozwoju polskiego społeczeństwa oraz walka o tożsamość narodową i niepodległość.

Rozwój spółdzielczości utrudniała polityka rządów państw zaborców.

Tym większe uznanie i podziw budzi upór i konsekwencja działaczy spółdzielczych z terenu Szczekocin i okolic, którzy mimo represji ze strony władz carskich, pokonywali liczne przeszkody i doprowadzili do założenia Towarzystwa Pożyczkowo – Oszczędnościowego w Szczekocinach dniu 06 września 1909 roku.

Pionierem spółdzielczości oszczędnościowo – pożyczkowej i duszą całego przedsiębiorstwa był lekarz dr Józef SANECKI wspierany ofiarnie przez szereg zaangażowanych działaczy w osobach: ks. proboszcza Franciszka KOMENDĘ, ks. Aleksandra SOKOŁOWSKIEGO, Tomasza GOŁĘBIOWSKIEGO, Ludmiła ZARĘBĘ, Ludwika NIWIŃSKIEGO, Michała GÓRSKIEGO, Antoniego CZŁONKOWSKIEGO, Józefa PASIERBIŃSKIEGO, a także Józefa CIESIELSKIEGO, Władysława MARCA, Stanisława BEKIERA i wielu, wielu innych, których nie sposób wymieniać.

W 1914 roku Towarzystwo liczyło 481 członków, a w latach następnych liczba członków przekroczyła 500 i taki stan utrzymywał się do roku 1920. W składzie osobowym członków Towarzystwa, oprócz mieszkańców Szczekocin, pojawia się coraz więcej rolników z okolicznych wsi oraz mieszkańców miasta narodowości żydowskiej, a także organizacji społecznych.

Aktywny rozwój Towarzystwa Pożyczkowo – Oszczędnościowego i jego szerokie uczestniczenie w życiu społecznym i gospodarczym miasta sprawiło, iż działalnością kredytową objęto także organizacje społeczne z których należy wymienić: Stowarzyszenie Spożywcze, czy Koło Polskiej Macierzy Szkolnej.